Hi allen,
Na nog een dagje Community College nu even rust, nou ja... ik heb de directeur beloofd een boekje van zijn grootvader te vertalen. Het is een soldaten zakboekje uit begin 1900. Dat wordt nog een hele klus. Verder nog dinner met familie en bekenden van Joan en misschien nog naar de film. Morgen vliegen we naar huis, het is mooi geweest, letterlijk en figuurlijk.
We hebben gisteravond de musical "Wicked" bezocht, in 1 woord awesome. Wat prachtig, het verhaal is de voorloper van de Wizard of Oz, over hoe de heks "slecht" is geworden. Het is een mooi verhaal over het feit dat ieder verhaal twee kanten heeft. Zo ook mijn Amerika verhaal, ik heb geprobeerd om jullie door mijn verhaaltjes en foto's iets te laten zien van een klein stukje Noord Amerika. Het is vanuit mijn perspectief opgeschreven, met mijn bagage aan vooroordelen. Het verhaal zal beslist ook nog een andere kant hebben, een kant die mij niet is opgevallen of die ik niet te zien heb gekregen. Ik kan alleen maar met een positief verhaal terug komen, over mensen die hun best doen om iets van hun leven en dat van anderen te maken.
In Chicago staat niet op iedere straathoek een man met een pistool, wel is er bijna op iedere hoek van de straat een "Starbucks", waar je uitstekende koffie kunt krijgen. De Amerikanen die ik heb ontmoet zijn aardig en beleefd, ze doen er alles aan om het je naar de zin te maken, de gastvrijheid hier is geweldig. Daar kunnen we nog veel van leren. Ik heb hier nog geen scheldwoord of iets gehoord. Iedereen let erg op het spraak gebruik. De TV laat je thuis iets anders geloven, zo ook de pers. Ik heb met ongeveer 100 studenten gesproken en 25 docenten, ze denken hier echt heel anders over de politiek en ethische vraagstukken dan de pers ons wil laten geloven. Kennelijk moet je eerst zelf ondervinden hoe het hier is, om een beeld te kunnen vormen en dan nog, dit is enkel mijn verhaal.
Ik hoop dat jullie met plezier mijn verhaaltjes hebben gelezen.


tot ziens allemaal,
Groeten Roelie.

Hi allen,
Na nog een dagje Community College nu even rust, nou ja... ik heb de directeur beloofd een boekje van zijn grootvader te vertalen. Het is een soldaten zakboekje uit begin 1900. Dat wordt nog een hele klus. Verder nog dinner met familie en bekenden van Joan en misschien nog naar de film. Morgen vliegen we naar huis, het is mooi geweest, letterlijk en figuurlijk.
We hebben gisteravond de musical "Wicked" bezocht, in 1 woord awesome. Wat prachtig, het verhaal is de voorloper van de Wizard of Oz, over hoe de heks "slecht" is geworden. Het is een mooi verhaal over het feit dat ieder verhaal twee kanten heeft. Zo ook mijn Amerika verhaal, ik heb geprobeerd om jullie door mijn verhaaltjes en foto's iets te laten zien van een klein stukje Noord Amerika. Het is vanuit mijn perspectief opgeschreven, met mijn bagage aan vooroordelen. Het verhaal zal beslist ook nog een andere kant hebben, een kant die mij niet is opgevallen of die ik niet te zien heb gekregen. Ik kan alleen maar met een positief verhaal terug komen, over mensen die hun best doen om iets van hun leven en dat van anderen te maken.
In Chicago staat niet op iedere straathoek een man met een pistool, wel is er bijna op iedere hoek van de straat een "Starbucks", waar je uitstekende koffie kunt krijgen. De Amerikanen die ik heb ontmoet zijn aardig en beleefd, ze doen er alles aan om het je naar de zin te maken, de gastvrijheid hier is geweldig. Daar kunnen we nog veel van leren. Ik heb hier nog geen scheldwoord of iets gehoord. Iedereen let erg op het spraak gebruik. De TV laat je thuis iets anders geloven, zo ook de pers. Ik heb met ongeveer 100 studenten gesproken en 25 docenten, ze denken hier echt heel anders over de politiek en ethische vraagstukken dan de pers ons wil laten geloven. Kennelijk moet je eerst zelf ondervinden hoe het hier is, om een beeld te kunnen vormen en dan nog, dit is enkel mijn verhaal.
Ik voeg nog een paar foto's bij en hoop dat jullie met plezier mijn verhaaltjes hebben gelezen.
http://www.mijnalbum.nl/Album=8WLJHOKZ

tot ziens allemaal,
Groeten Roelie.

Hi allen,
Na nog een dagje Community College nu even rust, nou ja... ik heb de directeur beloofd een boekje van zijn grootvader te vertalen. Het is een soldaten zakboekje uit begin 1900. Dat wordt nog een hele klus. Verder nog dinner met familie en bekenden van Joan en misschien nog naar de film. Morgen vliegen we naar huis, het is mooi geweest, letterlijk en figuurlijk.
We hebben gisteravond de musical "Wicked" bezocht, in 1 woord awesome. Wat prachtig, het verhaal is de voorloper van de Wizard of Oz, over hoe de heks "slecht" is geworden. Het is een mooi verhaal over het feit dat ieder verhaal twee kanten heeft. Zo ook mijn Amerika verhaal, ik heb geprobeerd om jullie door mijn verhaaltjes en foto's iets te laten zien van een klein stukje Noord Amerika. Het is vanuit mijn perspectief opgeschreven, met mijn bagage aan vooroordelen. Het verhaal zal beslist ook nog een andere kant hebben, een kant die mij niet is opgevallen of die ik niet te zien heb gekregen. Ik kan alleen maar met een positief verhaal terug komen, over mensen die hun best doen om iets van hun leven en dat van anderen te maken.
In Chicago staat niet op iedere straathoek een man met een pistool, wel is er bijna op iedere hoek van de straat een "Starbucks", waar je uitstekende koffie kunt krijgen. De Amerikanen die ik heb ontmoet zijn aardig en beleefd, ze doen er alles aan om het je naar de zin te maken, de gastvrijheid hier is geweldig. Daar kunnen we nog veel van leren. Ik heb hier nog geen scheldwoord of iets gehoord. Iedereen let erg op het spraak gebruik. De TV laat je thuis iets anders geloven, zo ook de pers. Ik heb met ongeveer 100 studenten gesproken en 25 docenten, ze denken hier echt heel anders over de politiek en ethische vraagstukken dan de pers ons wil laten geloven. Kennelijk moet je eerst zelf ondervinden hoe het hier is, om een beeld te kunnen vormen en dan nog, dit is enkel mijn verhaal.
Ik voeg nog een paar foto's bij en hoop dat jullie met plezier mijn verhaaltjes hebben gelezen.

tot ziens allemaal,
Groeten Roelie.

Hallo allemaal,
Op maandag ochtend een kort verslag van het afgelopen weekend. De zaterdag weer door gebracht in de binnenstad van Chicago. Opnieuw het museum of Art bezocht, nu met een collega van Joan. Om alles te zien heb ik denk ik nog een dagdeel nodig, misschien kan het woensdag nog...
Daarna naar het Millenium Park met de vrouw van de collega, zij is Duits en vond het leuk om met mij op stap te gaan. Hoewel ik normaal beter Duits spreek dan Engels, was het onmogelijk voor mij om om te schakelen, wat een vreemde gewaarwording, ik bleef maar in het engels denken en kreeg het niet vertaald naar het duits.
Zondag gebruncht met de hele familie en 's avonds naar Sheakespeares King lear, met in de hoofdrol Stacy Keach de bekende acteur (speelt o.a. in Mike Hammer). Het stuk zou drie uur duren.... er was werkelijk geen bal aan, onderbroeken lol, platvloers, ik kon er geen Sheakpeare van maken en dan nog dat oude engels..... Ik dacht: "hoe kom ik hier fatsoenlijk vandaan?" gelukkig dacht Joan hetzelfde en in de pauze keken we elkaar aan en zeiden tegelijk "let's go home" Dus zaten we om 22.00 uur in de pyama naar Desperate Housewifes te kijken, ook niet echt hoogdravend, maar veel ontspannener.
Vandaag ga ik weer lessen bijwonen, in gesprek met allerlei mensen en zit ik bij een vergadering. Ik ben benieuwd of ze net zo lang vergaderen als wij vaak doen. Ik breng verslag uit zodra ik weer in de gelegenheid ben.
groeten, tot schrijfs, Roelie.