Hi allen,
Na nog een dagje Community College nu even rust, nou ja... ik heb de directeur beloofd een boekje van zijn grootvader te vertalen. Het is een soldaten zakboekje uit begin 1900. Dat wordt nog een hele klus. Verder nog dinner met familie en bekenden van Joan en misschien nog naar de film. Morgen vliegen we naar huis, het is mooi geweest, letterlijk en figuurlijk.
We hebben gisteravond de musical "Wicked" bezocht, in 1 woord awesome. Wat prachtig, het verhaal is de voorloper van de Wizard of Oz, over hoe de heks "slecht" is geworden. Het is een mooi verhaal over het feit dat ieder verhaal twee kanten heeft. Zo ook mijn Amerika verhaal, ik heb geprobeerd om jullie door mijn verhaaltjes en foto's iets te laten zien van een klein stukje Noord Amerika. Het is vanuit mijn perspectief opgeschreven, met mijn bagage aan vooroordelen. Het verhaal zal beslist ook nog een andere kant hebben, een kant die mij niet is opgevallen of die ik niet te zien heb gekregen. Ik kan alleen maar met een positief verhaal terug komen, over mensen die hun best doen om iets van hun leven en dat van anderen te maken.
In Chicago staat niet op iedere straathoek een man met een pistool, wel is er bijna op iedere hoek van de straat een "Starbucks", waar je uitstekende koffie kunt krijgen. De Amerikanen die ik heb ontmoet zijn aardig en beleefd, ze doen er alles aan om het je naar de zin te maken, de gastvrijheid hier is geweldig. Daar kunnen we nog veel van leren. Ik heb hier nog geen scheldwoord of iets gehoord. Iedereen let erg op het spraak gebruik. De TV laat je thuis iets anders geloven, zo ook de pers. Ik heb met ongeveer 100 studenten gesproken en 25 docenten, ze denken hier echt heel anders over de politiek en ethische vraagstukken dan de pers ons wil laten geloven. Kennelijk moet je eerst zelf ondervinden hoe het hier is, om een beeld te kunnen vormen en dan nog, dit is enkel mijn verhaal.
Ik hoop dat jullie met plezier mijn verhaaltjes hebben gelezen.


tot ziens allemaal,
Groeten Roelie.

Hi allen,
Na nog een dagje Community College nu even rust, nou ja... ik heb de directeur beloofd een boekje van zijn grootvader te vertalen. Het is een soldaten zakboekje uit begin 1900. Dat wordt nog een hele klus. Verder nog dinner met familie en bekenden van Joan en misschien nog naar de film. Morgen vliegen we naar huis, het is mooi geweest, letterlijk en figuurlijk.
We hebben gisteravond de musical "Wicked" bezocht, in 1 woord awesome. Wat prachtig, het verhaal is de voorloper van de Wizard of Oz, over hoe de heks "slecht" is geworden. Het is een mooi verhaal over het feit dat ieder verhaal twee kanten heeft. Zo ook mijn Amerika verhaal, ik heb geprobeerd om jullie door mijn verhaaltjes en foto's iets te laten zien van een klein stukje Noord Amerika. Het is vanuit mijn perspectief opgeschreven, met mijn bagage aan vooroordelen. Het verhaal zal beslist ook nog een andere kant hebben, een kant die mij niet is opgevallen of die ik niet te zien heb gekregen. Ik kan alleen maar met een positief verhaal terug komen, over mensen die hun best doen om iets van hun leven en dat van anderen te maken.
In Chicago staat niet op iedere straathoek een man met een pistool, wel is er bijna op iedere hoek van de straat een "Starbucks", waar je uitstekende koffie kunt krijgen. De Amerikanen die ik heb ontmoet zijn aardig en beleefd, ze doen er alles aan om het je naar de zin te maken, de gastvrijheid hier is geweldig. Daar kunnen we nog veel van leren. Ik heb hier nog geen scheldwoord of iets gehoord. Iedereen let erg op het spraak gebruik. De TV laat je thuis iets anders geloven, zo ook de pers. Ik heb met ongeveer 100 studenten gesproken en 25 docenten, ze denken hier echt heel anders over de politiek en ethische vraagstukken dan de pers ons wil laten geloven. Kennelijk moet je eerst zelf ondervinden hoe het hier is, om een beeld te kunnen vormen en dan nog, dit is enkel mijn verhaal.
Ik voeg nog een paar foto's bij en hoop dat jullie met plezier mijn verhaaltjes hebben gelezen.
http://www.mijnalbum.nl/Album=8WLJHOKZ

tot ziens allemaal,
Groeten Roelie.

Hi allen,
Na nog een dagje Community College nu even rust, nou ja... ik heb de directeur beloofd een boekje van zijn grootvader te vertalen. Het is een soldaten zakboekje uit begin 1900. Dat wordt nog een hele klus. Verder nog dinner met familie en bekenden van Joan en misschien nog naar de film. Morgen vliegen we naar huis, het is mooi geweest, letterlijk en figuurlijk.
We hebben gisteravond de musical "Wicked" bezocht, in 1 woord awesome. Wat prachtig, het verhaal is de voorloper van de Wizard of Oz, over hoe de heks "slecht" is geworden. Het is een mooi verhaal over het feit dat ieder verhaal twee kanten heeft. Zo ook mijn Amerika verhaal, ik heb geprobeerd om jullie door mijn verhaaltjes en foto's iets te laten zien van een klein stukje Noord Amerika. Het is vanuit mijn perspectief opgeschreven, met mijn bagage aan vooroordelen. Het verhaal zal beslist ook nog een andere kant hebben, een kant die mij niet is opgevallen of die ik niet te zien heb gekregen. Ik kan alleen maar met een positief verhaal terug komen, over mensen die hun best doen om iets van hun leven en dat van anderen te maken.
In Chicago staat niet op iedere straathoek een man met een pistool, wel is er bijna op iedere hoek van de straat een "Starbucks", waar je uitstekende koffie kunt krijgen. De Amerikanen die ik heb ontmoet zijn aardig en beleefd, ze doen er alles aan om het je naar de zin te maken, de gastvrijheid hier is geweldig. Daar kunnen we nog veel van leren. Ik heb hier nog geen scheldwoord of iets gehoord. Iedereen let erg op het spraak gebruik. De TV laat je thuis iets anders geloven, zo ook de pers. Ik heb met ongeveer 100 studenten gesproken en 25 docenten, ze denken hier echt heel anders over de politiek en ethische vraagstukken dan de pers ons wil laten geloven. Kennelijk moet je eerst zelf ondervinden hoe het hier is, om een beeld te kunnen vormen en dan nog, dit is enkel mijn verhaal.
Ik voeg nog een paar foto's bij en hoop dat jullie met plezier mijn verhaaltjes hebben gelezen.

tot ziens allemaal,
Groeten Roelie.

Hallo allemaal,
Op maandag ochtend een kort verslag van het afgelopen weekend. De zaterdag weer door gebracht in de binnenstad van Chicago. Opnieuw het museum of Art bezocht, nu met een collega van Joan. Om alles te zien heb ik denk ik nog een dagdeel nodig, misschien kan het woensdag nog...
Daarna naar het Millenium Park met de vrouw van de collega, zij is Duits en vond het leuk om met mij op stap te gaan. Hoewel ik normaal beter Duits spreek dan Engels, was het onmogelijk voor mij om om te schakelen, wat een vreemde gewaarwording, ik bleef maar in het engels denken en kreeg het niet vertaald naar het duits.
Zondag gebruncht met de hele familie en 's avonds naar Sheakespeares King lear, met in de hoofdrol Stacy Keach de bekende acteur (speelt o.a. in Mike Hammer). Het stuk zou drie uur duren.... er was werkelijk geen bal aan, onderbroeken lol, platvloers, ik kon er geen Sheakpeare van maken en dan nog dat oude engels..... Ik dacht: "hoe kom ik hier fatsoenlijk vandaan?" gelukkig dacht Joan hetzelfde en in de pauze keken we elkaar aan en zeiden tegelijk "let's go home" Dus zaten we om 22.00 uur in de pyama naar Desperate Housewifes te kijken, ook niet echt hoogdravend, maar veel ontspannener.
Vandaag ga ik weer lessen bijwonen, in gesprek met allerlei mensen en zit ik bij een vergadering. Ik ben benieuwd of ze net zo lang vergaderen als wij vaak doen. Ik breng verslag uit zodra ik weer in de gelegenheid ben.
groeten, tot schrijfs, Roelie.

Hi, hier is Roelie weer!

Heel wat beleeft de laatste dagen. Zal ik eerst vertellen over de presentatie die ik gaf aan collega's en bobo's hier? Wat doet een vrouw als ze een presentatie moet houden voor vreemden en ook nog in het buitenland? Ze bereidt zich goed voor, dat begint met een nette rok natuurlijk, zorgen dat de powerpoint werkt en dan nog even een sanitaire pauze. Tot nu toe alles onder controle, dacht ik. Na de toiletgang loop ik de gang in op weg naar de presentatie ruimte en kijk (ijdelheid was in dit geval mijn redding!) nog even in het raam naar mezelf. Had ik dus mijn halve rok in de panty gestopt en liep compleet voor gek! Gelukkig was er verder niemand in de buurt en kon ik mijzelf een complete afgang besparen. Ik denk dat ik anders "America's funniest" had gehaald.
De presentatie verliep verder erg goed, alleen had degene die de poweerpoint heeft gemaakt bedacht dat er een foto tussen moest van de "rode lichtjes" in Amsterdam. Kon ik dus niet op het "nette" woord komen. Dus zei ik "public women" iedereen in een deuk, daar hadden ze nog nooit van gehoord, ze vonden het een te gek woord. Ik ben bang dat dat het enige was dat ze hebben onthouden.....
In de avondles mocht ik een uur met de studenten praten, dat was echt te gek! Ze mochten mij van alles vragen en we hebben heel open met elkaar gesproken, ik vertelde dat onze manier van lesgeven anders is en ze veel meer zelf moeten opzoeken en uitvinden in plaats van luisteren en aantekeningen maken. Dat leek ze geweldig. Verder ging het over geld verdienen, ziektekosten verzekering, drankgebruik en natuurlijk softdrugs.
Mijn idee is dat ze hier helemaal niet veel drinken, ze hebben er geen tijd en ook geen geld voor. Wel hebben ze allemaal een eigen auto, onvoorstelbaar niet?
Volgende week mag ik weer met verschillende groepen praten, ik hoop dat ik het mag filmen, dan kunnen jullie ook horen wat ze te zeggen hebben!
Gisteren zijn we naar het Chicago Institute of Arts en Culture geweest, dat was echt genieten. Er is een hele verdieping met kunst van impressionisten, prachtig!!
Daarna nog wat souvernirs gekocht en toen naar de film "The Queen" met Helen Mirren die queen Elisatbeth speelt. Een film over de dagen rond de dood van princess Diana en de reactie van

Hi, hier is Roelie weer!

Heel wat beleeft de laatste dagen. Zal ik eerst vertellen over de presentatie die ik gaf aan collega's en bobo's hier? Wat doet een vrouw als ze een presentatie moet houden voor vreemden en ook nog in het buitenland? Ze bereidt zich goed voor, dat begint met een nette rok natuurlijk, zorgen dat de powerpoint werkt en dan nog even een sanitaire pauze. Tot nu toe alles onder controle, dacht ik. Na de toiletgang loop ik de gang in op weg naar de presentatie ruimte en kijk (ijdelheid was in dit geval mijn redding!) nog even in het raam naar mezelf. Had ik dus mijn halve rok in de panty gestopt en liep compleet voor gek! Gelukkig was er verder niemand in de buurt en kon ik mijzelf een complete afgang besparen. Ik denk dat ik anders "America's funniest" had gehaald.
De presentatie verliep verder erg goed, alleen had degene die de poweerpoint heeft gemaakt bedacht dat er een foto tussen moest van de "rode lichtjes" in Amsterdam. Kon ik dus niet op het "nette" woord komen. Dus zei ik "public women" iedereen in een deuk, daar hadden ze nog nooit van gehoord, ze vonden het een te gek woord. Ik ben bang dat dat het enige was dat ze hebben onthouden.....
In de avondles mocht ik een uur met de studenten praten, dat was echt te gek! Ze mochten mij van alles vragen en we hebben heel open met elkaar gesproken, ik vertelde dat onze manier van lesgeven anders is en ze veel meer zelf moeten opzoeken en uitvinden in plaats van luisteren en aantekeningen maken. Dat leek ze geweldig. Verder ging het over geld verdienen, ziektekosten verzekering, drankgebruik en natuurlijk softdrugs.
Mijn idee is dat ze hier helemaal niet veel drinken, ze hebben er geen tijd en ook geen geld voor. Wel hebben ze allemaal een eigen auto, onvoorstelbaar niet?
Volgende week mag ik weer met verschillende groepen praten, ik hoop dat ik het mag filmen, dan kunnen jullie ook horen wat ze te zeggen hebben!
Gisteren zijn we naar het Chicago Institute of Arts en Culture geweest, dat was echt genieten. Er is een hele verdieping met kunst van impressionisten, prachtig!!
Daarna nog wat souvernirs gekocht en toen naar de film "The Queen" met Helen Mirren die queen Elisatbeth speelt. Een film over de dagen rond de dood van princess Diana en de reactie van het koninklijk huis daarop. Mooie film, ik moest daana veel uitleggen over ons koninklijk huis. Ik heb nog niemand ontmoet die weet wie Beatrix is.
Vanochtend een rondleiding gehad in de library. Mijn ogen uitgekeken, wat hebben ze hier veel!!!!
Straks mag ik nog wat lessen bij wonen en vanavond gaan we eten bij een collega van Joan, alleraardigste mensen, dus dat wordt vast gezellig.
Ik probeer weer wat foto's te plaatsen.

groetjes, tot de volgende keer, Roelie.




Echt, de studenten zijn heel beleefd en respectvol, het was echt geweldig om met ze te praten.

Dag allemaal,
hier weer even een schrijven van Roelie.
Het is nu woensdag ochtend, terwijl ik dit schrijf zit jullie werkdag er alweer op!
Vanochtend begonnen met het bij wonen van een filosofie les. De lokalen zijn zoals ik al zei niet groot. Het zijn allemaal binnen lokalen met een ouderwets schrijfbord en verder niets eigenlijk. De vlekken in de vloerbedekking zijn even groot als bij ons, feest der herkenning dus.
De studenten zijn hier veel rustiger dan onze studenten, als de les begint zitten ze allemaal klaar met boek, pen en papier. Soms stellen ze een vraag, verder praten ze alleen als hen iets gevraagd wordt.
De jongens dragen allemaal baggy kleding en sweaters met een capuchon die ze zo half op hun hoofd hebben. Vaak met een petje er onder. Ik heb nog geen foto's van ze gemaakt, ik vind dat ze me eerst beter moeten leren kennen. De meisjes dragen een spijkerbroek of jogging pak.
Hier op school zie je veel dikke mensen, maar de meesten zijn "gewoon".
Straks moet ik een verhaal houden voor de faculty, met powerpoint (please pray for me!) ik red me aardig met het Engels, maar al die vaktermen! poeh!
Nou ja, iedereen als alleraardigst dus ze nemen me het niet kwalijk als ik bepaalde woorden niet weet.
Heb ik jullie verteld over George? Hij is president hier, directeur dus (nee niet Bush) een aardige man, wiens grootvader een Nederlander was. Hij vroeg mij om documenten te vertalen van zijn grootvader uit de eerste wereldoorlog. Dat ga ik natuurlijk doen, hopelijk is het goed nieuws voor George.
Vanavond mag ik de avond les de leerlingen spreken, ik hoop dat ze dat leuk vinden. De meesten weten niet eens waar Nederland ligt, dus kritische vragen hoef ik niet te verwachten!
Groeten en tot de volgende keer!
Roelie.

Echt waar, acht uur vliegen en drie uur met de auto en dan leef ik twee weken in de USA!

Mijn gastgezin is geweldig, de eerste dagen lekker bij kunnen komen en kennis gemaakt met Kathy en haar aardige man Terry en een toffe zoon van 16. Maandagavond gezien hoe Kathy thuis les geeft aan een aantal studenten; Learning from distance. Nog net geen webcamp erbij zodat ze op een andere pc msn-en kan met aan andere groep. Meteen een oplossing voor het probleem: ruimt tekort. Dinsdag de eerste lessen op de College bijgewoond. Wat een rust! Kleine groepen, totaal 25 werkplekken en een printer in ieder lokaal. Iedere student een pc, die is gekoppeld aan een centrale pc zodat Kathy kan zien wat de studenten doen en meteen opdrachten kan verbeteren en centrale uitleg kan geven.
Bij een andere collega zie ik ook wel uitwerkingen op papier.
Er zijn intensieve verplichte NT2 lessen voor studenten die geen Engels beheersen en ook lessen voor iedereen die Engles wil verbeteren. Dit is niet verplicht dus ....... Veel studenten komen uit Zuid-Korea en vragen naar Hidding en Marco van Basten, je hoort hier alles te weten van je eigen land!!!
We vertrekken 's morgens om 7.10 en zijn rond half vijf weer terug. Gelukkig wonen we midden in de prachtige natuur ( beetje Ardennen gevoel) en ik wandel zo vaak het kan. De eekhoorns en reeen lopen zo voor je op de weg, geweldig!!
Groeten uit een wat regenachtig maar niet koud, Charlston.
Marianne.

www.mijnlabum.nl/index.php?m=&a=1010

Hallo,

Jullie zijn benieuwd naar hoe het met me gaat denk ik. Vandaag voor het eerst naar de Community College van South Holland geweest. Het plaatsje is gesticht in 1874 door Hellendoorners, Ik hoor dan ook veel bekende namen.
De school is groot er komen 7000 studenten over de vloer. Een vloer die trouwens dezelfde vloerbedekking heeft dan de onze, blauwe noppen op de trap en blauw tapijt in de lokalen (vreemd hoe een mens blij kan zijn met vertrouwde vloerbedekking).
In de lokalen gaat het wel iets anders toe dan bij ons, Het is voornamelijk "zwieg'n en joa knikk'n" met z'n vijfendertigen in een te klein lokaal kun je niet veel meer dan alleen luisteren en aantekeningen maken. Je kunt ook "gewoon" slapen viel mij op.
De studenten ogen allemaal erg moe (dat is bij ons ook zo op maandag morgen, maar hier is het anders) ze zijn niet moe van te lang feesten, maar van het werk. Veel leerlingen moeten zorgen voor ouders en veel van de meisjes zijn al moeder en moeten, naast hun school, zorgen voor kleine kinderen.
Ik heb nog nooit zoveel tienermoeders op 1 dag gezien.
We hebben net heerlijke home made spaghetti gegeten en gediscussieerd over politiek, we blijken over veel dingen hetzelfde te denken en het feit dat Amerikanen in Europa steeds minder geliefd zijn doet ze veel verdriet.
Tot nu heb ik alleen nog maar aardige mensen ontmoet,
Van al mijn vooroordelen is er nog niet 1 bevestigd, ja 1, alles is groooot.

Tot schrijfs, Roelie